บ่อยครั้งที่เรามักตั้งคำถามกับตัวเองเสมอ...


ว่าทำไม ?....ชีวิตของเราถึงต้องพานพบ...


กับเรื่องราวที่เจ็บปวดและพานพบกับคนที่เลวร้ายด้วย...


มีหัวใจมากมายที่แอบซุกซ่อนอยู่ในมุมที่ผิดหวัง...


ตอกย้ำ...สับสน...และว้าเหว่...


แต่เพราะทุกชีวิตต้องก้าวเดิน...


และประสบการณ์...คือส่วนที่เติมเต็ม...


แต่ละย่างก้าวจึงต้องมีบทเรียน...


หากไม่พบพานคนเลว...ไหนเลยเราจะมีบทเรียนเพื่อเตือนใจ...


เพราะบทเรียนที่เจ็บปวดและทำให้เรารอบคอบ


ประมาทกับชีวิตน้อยลง...ระมัดระวังมากขึ้น..


บทเรียนเหล่านี้ก็มาจากคนที่เลวร้าย...


คนที่เราเฝ้าก่นด่าไม่ใช่หรือ ?...


หากไม่มีคนเลวร้ายผ่านเข้ามาในชีวิต...


บทเรียนที่มีค่าและทำให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้น...คงไม่มี...


โลกไม่ได้เลวร้ายมืดมน...


จนทำให้เราต้องรังเกียจการมีลมหายใจอยู่...เพื่อสู้ต่อไป..


บางครั้งความปวดร้าวที่เกิดจากคนบางคน...


อาจมีค่ามากกว่าความสุขที่ได้รับอย่างพร่ำเพรื่อ...


ด้วยเพราะว่ารอยกรีดนั้นฝังลึกและ...ยิ่งเจ็บก็ยิ่งจำ...